W Krakowskiej Filharmonii miał miejsce ostatni koncert w ramach Festiwalu Emanacje. Jeszcze czeka nas tylko grudniowy koncert  urodzinowy Krzysztofa Pendereckiego w Lusławicach. A  wracając do wczorajszego koncertu to w programie mogliśmy usłyszeć Ofiarom Hiroszimy ? Tren  Krzysztofa Pendereckiego  oraz  jego koncert  fletowy, a także I Symfonię f-moll op.10 Dimitrija  Szostakowicza.

Wykonawcami koncertu byli: filharmonicy krakowscy pod batutą  Jerzego Maksymiuka  oraz światowej sławy flecista Łukasz Długosz. W Trenie, wykorzystując niekonwencjonalne techniki wykonawcze, kompozytor  wpisał się po mistrzowsku  w charakter żałobny tego utworu. A  więc był tu nastrój grozy, przerażenia, lamentu, wszechogarniającego smutku i na wskroś przeszywającego żalu przeciągłych smyczków. A wszystko za sprawą  przerysowanego, szerokiego wibrata, ćwierćtonów,  glissanda czy stukania w pudło rezonansowe i temu podobne  efekty dźwiękowe. W dramaturgię utworu wczuł się bezbłędnie Jerzy Maksymiuk  swoją  fantastyczną ekspresją dyrygencką .Zresztą  jakby mogło być inaczej, przecież to ikona  polskiej muzyki współczesnej. A ciekawostką  i miłą  niespodzianką  było to iż  zanim zaczął się koncert  to sławny dyrygent zaszył się w kąt  na obrzeżach estrady  przy fortepianie i dyskretnie improwizował nastrajając się do występu, czego mogliśmy być świadkami. A przechodząc do koncertu fletowego Pendereckiego  to można rzec iż była to rozmowa fletu z orkiestrą. Równowaga pytań i odpowiedzi za sprawą wyśmienicie grającego Łukasza  Długosza. Jego gra była pełna elegancji  i  wirtuozerii, nie mówiąc już o solówkach nieodgadnionych jak  śpiew ptaków, pięknych i tajemniczych. W tej rozmowie fletu z orkiestrą  bardzo podobał mi się zagorzały dialog z waltornią ,a właściwie spór. A co było przedmiotem sporu ? ?  kompozytor pozostawił wrażliwości i wyobraźni muzycznej słuchacza. Ciekawy  też był dialog fletu z instrumentami perkusyjnymi I tu najbardziej wybijało się zdenerwowanie kotłów i ich burzliwe odpowiedzi. Całość  sporu zakończyły dzwony w miłej  zgodzie z fletem. Oczywiście nie obyło się  bez bisów. Po przerwie mogliśmy wysłuchać I symfonii Szostakowicza. Jest to młodzieńczy utwór tego kompozytora w tradycyjnej czteroczęściowej formie: Allegretto. Allegro non troppo,  Allegro, Lento, Allegro molto. Symfonię otwierał motyw trąbki przechodzący w rytmy marszowe, które później ustępowały miejsca rytmowi  walca .Dalsza cześć to scherzo, muzyczny żart. Jerzy Maksymiuk z właściwą sobie estymą prowadził orkiestrę po tych meandrach zmian rytmu i charakteru. Aby w trzeciej części powrócić do pełnego głębokiego brzemienia z całą jego dramaturgią. I zakończyć symfonię  wielkim Allegro molto. I tutaj nie obyło się bez bisów.

 Głęboko zapadły mi w pamięć słowa wypowiedziane  przez  tego znakomitego polskiego dyrygenta?muzyka dotyka najgłębszych pokładów egzystencji człowieka?z czym w pełni się identyfikuję.